Mannes Nijboer zet zich in voor mensen in nood

Mannes Nijboer zet zich in voor mensen in nood

Mannes Nijboer maakt vuile handen voor de gemeenschap. Als boerenzoon uit Salland weet hij van aanpakken. Na een werkzaam leven, waarin hij diverse leidinggevende functies bekleedt, laat hij nu al weer een kleine twintig jaar na zijn pensionering de handen wapperen voor de medemens in behoeftige omstandigheden.

In binnen- en buitenland. Samen met zijn echtgenote helpt hij namens de Stichting Ecologische Landbouw arme boeren in Ghana bij het beoefenen van eenvoudige landbouw. ,,De mensen hebben geen geld voor ook maar de geringste materialen. Door ze te leren zelf compost te maken kunnen ze in hun eerste levensbehoefte voorzien. De dankbare lach van hen is de grootst denkbare beloning. Daar wordt je wam van. Het leert je dankbaar te zijn voor wat je hier in het westen van Europa allemaal toestroomt.”

De man die door zelfstudie veel kennis opdeed was onder meer bedrijfsleider in de Bommelerwaard, bekleedde andere verantwoordelijke functies in het Rivierenland, waarna hij een flinke stap richting zijn geboortegrond deed toen hij werd benoemd tot opzichter van de plantsoenendienst in Zwolle. ,,Mijn vrouw is overal met me naartoe gereisd; op enig moment ben ik haar achterna gegaan naar de Veluwe, waar ze een baan kreeg in de gezondheidszorg. Stil zitten is niets voor mij. Vandaar dat ik gelijk een aantal dingen heb opgepakt, hetzij doordat ik ervoor werd gevraagd of omdat ik zelf initiatieven nam.”

Divers

Tien jaar lang maakt hij deel uit van een groep die met het plukken van appels geld inzamelde voor goede doelen. Dat was een gezamenlijk project van drie Eper kerken. Bij Present verricht hij sinds een jaar of tien zware klussen. ,,Ik heb zolang leiding gegeven dat het me leuk leek weer terug te keren naar het fysieke werk, wat ik op de boerderij vroeger gewend was. Mijn vrouw is ook van agrarische afkomst en ‘Bie huus zitten’ is ons beiden vreemd. Geef mij maar het buitenwerk. Tuinen opknappen, verhuizingen, kruien, tegels leggen, sauzen van een huis voor vluchtelingen. Dat gewriemel is niks voor mij. Reina van Mourik van Present vraagt me wel eens of ik me ervan bewust ben dat ik naar de tachtig loop. Dan lach ik haar toe en zeg dat het me gelukkig gegeven is, ook al merk ik wel geen 25 meer te zijn.”

Hij loopt lange afstanden, doorkruist Spanje, op weg naar Santiago de Compostela; de weg naar de medemens is voor hem een stuk korter. Vergeten we niet zijn werkzaamheden in het Cannenburgher Bos, waar hij sinds 2003 het groen gaaf houdt in de wintermaanden. Hij  is betrokken bij Dynamic Tennis, een mengvorm van badminton en tennis. Loopt ettelijk malen de Vierdaagse in Nijmegen en Apeldoorn. ,,De insteek is natuurlijk om fit te blijven. Wanneer je gezond van lijf en leden bent is het een kleine stap om de samenleving wat terug te geven. In mijn campertje zwerf ik met mijn vrouw door Europa. We hebben zoveel mooie dingen gezien. Eenmaal thuis laat ik graag de handjes wapperen.”

auteur: Dick van der Veen (Veluweland)

‘Werken aan beter als team’

OENE – Hij krijgt de sociale inborst mee van zijn ouders, maar geeft er zijn eigen slinger aan. Egbert Dijkgraaf, Emstenaar van origine, maakt zich inmiddels al weer enkele decennia vanuit zijn geloof sterk voor met name de zwakkere in de samenleving.

,,De kerk moet zich richten op de brede samenleving, inclusief de vluchteling.” Daarmee is wat zijn visie betreft de toon gezet. Geen wonder dan ook dat hij tot het kleine selecte groepje behoorde dat zich tot het uiterste inspande om het gezin Israel in Nederland te houden toen uitzetting via Polen naar Pakistan dreigde. ,,Dat is niet gelukt, maar gelukkig gaat het de familie naar omstandigheden goed en is de Poolse regering minder streng dan gevreesd.”

Wat die vrijwilligheid betreft moet je terug naar zijn ouderlijk huis in Emst. ,,Mijn vader bezocht mensen thuis vanuit de Nederlands Hervormde kerk. De jeugd lag hem na aan het hart. Van zijn twintigste tot aan zijn zestigste, zeventigste jaar was de zondagschool zijn instituut. Hij bezocht ook de mensen in het woonwagenkamp en vroeg ze om hun kinderen te sturen. Ze noemden hem Padre. Hij zette zich in voor het koor van de kerk, maakte zich sterk voor de vakbond van de Aluminium Industrie waarbij de focus lag op rechtvaardigheid.”

Kenia

Egbert koerste verder op de route die zijn vader uitzette.  Ook hij heeft een warm hart voor de jongeren. In zijn studententijd in Groningen, na zijn trouwen in Ugchelen en nu vanuit oene levert hij daarvoor bewijzen af. ,,Ik heb 2,5 jaar ontwikkelingswerk gedaan in Kenia. Later de schouders gezet onder evangelisatieteams, zes tot acht weken op de camping bij De Bonte Vlucht in Gortel en Doornspijk. ,,We werkten er het jaar door aan. Sinds 12 jaar ben ik voorzitter van het CDA in de gemeente Epe. Daarnaast ben ik bestuurlijk verbonden aan de stichting Present en aan de stichting Meere orgel Grote Kerk. Op dit moment zijn we bezig om culturele samenhang te bevorderen met het Cultureel Platform, Epop en kunsthuis KEK.” Enige tijd was hij voorzitter van de oranjevereniging O.E.N.E

Dijkgraaf is niet iemand die als een paard van de groenteboer iedere dag hetzelfde rondje loopt, zoekt steeds naar verbetering. ,,In teamverband. Ik heb een hekel aan solistisch gedrag.” Geen scherp afgelijnde kaders wat hem betreft. Het warm onthaal van zijn initiatief voor The Passion deed hem goed. ,,Ik heb een volle baan en al met al is het best pittig. Gelukkig hoef ik niet overal op hetzelfde moment vol gas te geven. In de verkiezingstijd lag de nadruk op het CDA, nu meer op Present en de cultuur. Na 12 jaar CDA is het tijd dat iemand me opvolgt als voorzitter. Daarvoor komt wel weer wat anders.” Van de laatste woorden schrikt hij zelf het hardst. Er ligt immers een hele stapel boeken  in het genre literatuur met overal briefjes erin. ,,Ik lees in meer boeken”, is de verklaring. Meer dingen tegelijk, het is illustratief voor zijn vrijwilligerswerk.

Egbert Dijkgraaf zoekt er steeds naar hoe dingen beter, gemakkelijker en prettiger kunnen lopen.

 

Bron: Dick van der Veen (Veluweland)

Hûlya is reddende engel ‘Hulpbehoevende bij hand nemen maakt me blij’

Hûlya Akirmak schraagt het Eetcafé in Epe voor mensen met een lichamelijke handicap, doet de Moestuin en het Buurtcafé in Vaassen, organiseert de Straatspeeldag , maar haar grootste kwaliteit is de omgang met de dementerende mens.

Daarnaast is ze voor haar woonomgeving een reddende engel. Wanneer een alleenstaande moeder in nood zit omdat ze door haar werkverplichtingen de zorg voor een kind van zes jaar niet volledig kan nakomen vangt zij het op. Halen en brengen naar en van school, mee naar zwemles, het is voor haar vanzelfsprekend. ,,Weet je, ik zeg vaak tegen andere Turkse mensen dat ik hun passieve houding niet begrijp. Ik heb me nooit gediscrimineerd gevoeld. Het hangt voor een groot deel van jezelf af. Mijn vader kwam in 1969 naar Nederland. Hij leerde de taal, ging tolken voor de politie.  Zet je in voor de gemeenschap, geef jezelf een duw in de rug en het leven wordt een stuk aangenamer.”

Aan de Jasmijnstraat waar ze als 6-jarig kind 40 jaar geleden neerstreek weten ze dat wanneer alles tegen zit er altijd nog , die Turkse’ is om hulp te bieden. ,,Er wonen nogal wat asielzoekers in de wijk. Die praat ik met Straatspeeldag uit hun huizen. Koop zelf snoep en ijs voor de kinderen naast chips en appels die Koppel verstrekt. Eenmaal buiten drommen ze samen in een hoekje, neem ze bij de arm en  als het ‘niet verstaan’ op klinkt blijkt het communiceren met handen en voeten goed te werken. Voor een zacht prijsje een springkussen geregeld. Blijde gezichten en warmte in mijn hart.” Toen de wijk werd gerenoveerd liep ze huis aan huis mee met politie en Triada om bruggen te slaan.

Zelfbewustzijn
Ze heeft een uitgesproken mening over vrijwilligerswerk. ,,Dat is niet iets minderwaardigs, het staalt je zelfbewustzijn.” Twee nieuwe heupen en vijftien operaties hebben de positieve levenshouding niet aangetast. In De Klaarbeek heeft ze een klik met de mensen in de gesloten afdeling. ,,Niemand  vraagt om zo te worden. Je moet  begrip hebben voor afwijkend gedrag. Een man beet me in mijn arm. ‘Donder op’ zei hij. Ik heb hem gezegd dat ie me dan eerst los moest laten. Tien minuten later waren we weer vriendjes. Ik haal met zachte hand een pop weg bij een vrouw die als jonge moeder een kind verloor en zeg dat het haar bedtijd is. Je moet geduld en begrip hebben.” Elke vrijdag neemt ze een zak croissants mee. Dat onthoudt de groep wel. ,,In het begin begon ik bij ieder overlijden te janken. Dat heb ik inmiddels afgeleerd.” Inmiddels  begeleidt ze ook nog hele middagen en in weekends een vrouw die op de lijst staat voor het verpleeghuis. ,,Doe spelletjes, laat aard aardappels schillen. Als ze om koffie vraagt en boos wordt omdat-ze-toch-thee-had-gezegd roep ik dat te hebben vergeten en schudden we beiden ons hoofd. Doe de groeten aan man en kinderen die er niet zijn. Het is toch niet zo moeilijk om je een beetje in te leven?” Ze geeft ons de hele rit naar huis stof tot nadenken.

Hûga Akirmak helpt in alle sen overal met een blijde lach. ,,Materie maakt niet gelukkig; een dankbaar gezicht des te meer.”

Bron: Dick van der Veen (Veluweland)

Carla ziet om naar medemens, hulp aan gezin en bezoeken van senioren

Ze trekt de kar van ‘Zie eens om’, coördineert hulp aan gezinnen die het tijdelijk moeilijk hebben, bezoeken aan senioren  en bijeenkomsten voor alleengaanden boven de vijftig. Dat alles vanuit de Nederlands Hervormde kerk in Emst.

Sinds kort beperkt zich het niet tot de eigen kerkelijke gemeente. Ook mensen van andere geloofsrichtingen en zij die tot geen ervan behoren komen voor hulp in aanmerking. We hebben het over Carla Keizer. ,,Een jaar of twintig geleden werd ik door Aard van Triest gevraagd om mee te doen. Samen met Eef Schouten run ik de Vrijwillige Hulpdienst als onderdeel van ‘Zie eens om.’ Gezinnen kunnen een beroep op ons doen om te ondersteunen. We nemen contact op, informeren hoe lang steun nodig is en werken onze lijst met vrijwilligers af. Lukt het niet op die manier dan zoeken we buiten die kring een oplossing. De intensiviteit van de steun varieert. Het is ook voorgekomen dat we enkele weken dag en nacht aanwezig waren.”

Carla houdt verder een lijst van 45 tot 50 mensen bij van circa 70 mensen die eens per zes of acht weken bezoek krijgen. ,,Eens per jaar bieden we onze vrijwilligers een broodmaaltijd aan in kerkelijk gebouw De Hoeksteen, vaak gecombineerd met de Passie ronde. In 2015 is een maaltijd voor alleengaanden boven de 50 aan toegevoegd. Tien mensen uit onze gemeente koken voor hen, we zingen samen,lezen een stuk uit de Bijbel en daarna doen we spelletjes. Daar waar nodig regelen we het vervoer.”

Diaconie

De deelnemers aan deze bijeenkomsten betalen een kleine vergoeding; Emstenaren die koken kunnen die ook ontvangen, maar laten dat meestal zitten. Bezoekers van ouderen krijgen van de diaconie een klein budget waarmee ze iets voor de aan hun toevertrouwde personen kunnen kopen.

De bezoeken en de kookbijeenkomsten regelt Carla met drie andere vrouwen. Als mensen ‘Tsjonge’ tegen haar zeggen geeft Carla aan dat wat je graag doet geen werk en al helemaal geen overlast is. Ze was daarnaast samen met drie dames een kwart eeuw geleden oprichter van de jonge vrouwen vereniging Maminne, zat jarenlang in het bestuur en eveneens in het bestuur van Weest Getrouw, de vereniging die volgt op de jonge vrouwen. Samen doen deze onder meer aan Bijbelstudie. Ze draait er de hand niet voor om voor vijftig mensen in de Hoeksteen te koken, te helpen bij het kuisen van kerk en de Hoeksteen. Twee dagen per week functioneert ze als oppas oma, ziet om naar haar 96-jarige vader. Als je bedenkt dat het samen ging met het opvoeden van zeven kinderen en het werken in het kalveropfokbedrijf van haar man en het paardenfokbedrijf dat deze samen met zijn zoon doet dan is het zonneklaar dat ze haar dagen goed gevuld heeft. ,,Momenteel doe ik daar nog wat administratie”,probeert ze de rol te bagatelliseren. ,,Ik heb het van mijn moeder. We hadden een bakkerij (Frens – redactie  in Emst. Nu nog komen mensen me vertellen dat mijn moeder ze wat toe stopte als het moeilijk was.”

Carla houdt minutieus allerlei lijsten bij van tientallen Emstenaren die net als zij omzien naar de medemens.

Bron: Dick van der Veen (Veluweland)

Chris Veenbrink knokt voor Voedselbank

Chris Veenbrink uit Vaassen stopt al zijn vrije tijd in de Voedselbank voor Epe en Heerde. ,,Ik had nooit iets met vrijwilligerswerk. Vanaf het eerste moment dat ik er mee in aanraking kwam en met de noden werd geconfronteerd is het helemaal mijn ding geworden. Er is anno 2017 nog altijd een schreeuwende behoefte aan ondersteuning.  Wekelijks gaan  tegen de tachtig pakketten de deur uit.”

Zijn eerste kennismaking vindt plaats als een chauffeur wordt gevraagd om goederen op te halen bij Omroep Gelderland, die een succesvolle inzamelingsactie houdt. ,,Dan kom je er achter welk menselijk leed heerst. Gezinnen die van 40, 50 euro rond moeten komen. Op enig moment zitten ze net 20 euro boven de grens. Dan schrapt de overheid ze van de lijst. Tegenover vijf euro extra inkomsten staat het gegeven dat ze de boodschappen dan zelf moeten betalen. Daarmee is veel meer geld gemoeid. De keiharde richtlijnen gaan daar aan voorbij. Het is echt hartverscheurend om die gezinnen met kleine kinderen dan de deur te moeten wijzen.”

En gebeurt dat ook?

Zijn stilzwijgen is veelzeggend. Door omstandigheden  is hij nu vier volle dagen bij inzamelen, samenstellen en uitgifte van pakketten betrokken. ,,Ik kan mijn bed wel neerzetten in ons magazijn in Wenum Wiesel. Thuis blijft het schilderwerk liggen. De kwast met verf is opgedroogd. Maakt me niet uit. De blijde gezichten van mensen zijn mijn grootste beloning.” Hij kan er niet over uit dat anno 2017 zoveel gezinnen in de verdrukking zitten. Houdt een vurig pleidooi om als vrijwilliger toe te treden en de groep van veertig gedreven mannen en vrouwen uit beide gemeenten aanvulling te geven. ,,Vooral aan chauffeurs hebben we grote behoefte. We laten niets staan. Wanneer ons goederen worden aangeboden gaan we er onmiddellijk op af.”

Pilot

Sinds kort draait Epe-Heerde een pilot met de Aldi supermarkt.  ,,Albert Heijn en Jumbo doen al langer mee. Iedere dag voor 12 uur goederen ophalen. Nu nog geen vlees, maar als de proef slaagt komt dat er ook bij en krijgen alle voedselbanken in ons land  goederen.”  Er vindt uitruil plaats met andere voedselbanken.  Chris maakt lange dagen. ,,Op dinsdag ben ik hier om half negen. Om half acht ’s avonds sluit ik de boel af. De pakketten die we op maandag en dinsdag klaar maken gaan om vijf uur naar Epe en Heerde. Vaassen haalt hier de spullen op. We hebben grote behoefte aan houdbare producten. Vooral aan koffie is een chronisch tekort.”

Hij weet inmiddels dat de nood alle lagen van de bevolking treft. ,,We hebben ook juristen als klant. Met een meestertitel krijg je geen volle maag wanneer het leven je tegen zit.” Blij is hij met acties als die van de politie die twee keer per jaar een lading om de deur schuift. ,,We moeten constant vechten tegen de financiële barrière. Hebben door zuinig beheer vrieskisten en koelkasten kunnen kopen. De energiekosten zijn hoog, onze auto’s rijden niet op water. De fiscus is ongenadig.”

Bron: Dick van der Veen (Veluweland)

Klaasje de Vries heeft zorg in de genen

Klaasje de Vries houdt niet van stil zitten. Die hoge actieradius is haar al eens opgebroken, maar het credo blijft: eens de zorg, altijd de zorg. Tegen dat licht bezien is het niet vreemd dat ze na vele jaren professionele inzet voor zieken, (verstandelijk) gehandicapten en hulpbehoevende ouderen als vrijwilligster een verlengstuk geeft aan datgene wat haar hart heeft gestolen.

Bij instellingen als Verian en Philadelphia leerde ze de fijne kneepjes van het vak. ,,Op enig moment liet mijn lichaam me in de steek. De ommezwaai naar administratief werk met eraan gekoppelde cursussen werd geen succes. Het is gewoon niet mijn ding. Omdat ik geen type ben die dat dan maar op z’n beloop laat, heb ik in Koppel in Opvang en Welzijn en SWO/E Welzijn en Ondersteuning alsmede de J.P. van den Bent Stichting waardevolle alternatieven gevonden om me aan de samenleving dienstbaar te maken.”

Dat zijn weinig woorden voor heel veel uiteenlopende bezigheden. Wijksteunpunt Bloemfontein is één van de locaties waar ze wekelijks de helpende hand reikt. Op dinsdagavonden is ze een gewaardeerde schakel bij het Buurtkaffee. Eens in de veertien dagen op donderdagavond ziet men haar bij Groet en ontmoet. Bijeenkomsten voor mensen met een beperking. Bijeenkomsten op 22-9, 6 en 20-10, 3 en 17-11, 1, 15 en 29-12 en 12-1-2018. ,,We doen spelletjes, er is high team een quiz, we spelen in op Sinterklaas en Kerst en houden een nieuwjaarsbijeenkomst”, geeft Klaasje aan. Op die donderdagavonden tussen 19.30-21.00 uur. Bovendien brengt ze de kleine inpandige bibliotheek op orde.

En het zal niet verbazen dat ze één van de eersten was die de vinger opstak toen er bezetting werd gevraagd voor het verzorgen van Kerstochtenden. Ze heeft creatieve vaardigheden die haar goed van pas komen bij middagen/avonden voor de doelgroep. Dat uitte zich bij de Van den Bent stichting waar ze de finishing touch gaf aan werkstukken die daar werden gemaakt.

En verder

Op De Speulbrink speelt ze haar rol. Het Steunouderproject van Koppel heeft haar warme interesse. Met regelmaat inspringen als een ouder tijdelijk is uitgeschakeld, maar ook regelmatig bezoek aan mensen die dreigen te vereenzamen. ,,Ik geef om mensen”, is kort maar krachtig de vraag naar de drijfveer. Een maatje zijn geeft in haar optiek inhoud aan levensvreugde. Dagbesteding aan de Deventerstraat in Vaassen, steunpunt Sparrenoord, het zijn zo een paar losse opmerkingen die staan voor een stuk mede menselijkheid op locatie.

De jongste activiteit van Klaasje speelt zich af in de moestuin bij Triton aan de Jasmijnstraat. Daar heeft ze de hand in het verbouwen van groente en het onderhoud, ook allemaal voor een goed doel. Wat nog op het programma staat is het rondbrengen van maaltijden voor patiënten in een ziekenhuis plus de communicatie met de keuken. ,,Als vrijwilligster kun je overal je nut bewijzen. Je beloning is een stuk dankbaarheid. Wat wil je meer”, luidt haar slotwoord.

foto: Klaasje de Vries vindt rust in haar goed onderhouden tuin.

Dick van der Veen interviewde en fotografeerde de genomineerde(n) voor de Vrijwilliger van het jaar-verkiezing voor Veluweland/BDU.

Vrijwilliger van het Jaar 2016: Hanny Baarspul

Ze is verkozen tot Vrijwilliger van het Jaar 2016. Een hele eer. Al zijn er natuurlijk veel meer dames en heren die een dergelijke prijs heel erg verdienen, zo meldt deze 82-jarige Epese winnares bescheiden. “Ik ben er toevallig uitgepikt. Dat neemt niet weg, dat ik enorm trots ben op deze waardering.” Een gesprek met Hanny Baarspul.

Enerzijds is ze uiterst bescheiden over haar eigen rol aangaande het vrijwilligerswerk in deze gemeente (‘tegenwoordig spendeer ik nog maar een paar uurtjes per week aan de Zonnebloem en aan de SWO/E, voorheen was dat veel meer’). Anderzijds vertelt ze met verve hoe belangrijk deze prijs eigenlijk is. “Vrijwilligerswerk is wezenlijk. Zonder vrijwilligers stort de samenleving in. Dat werk mag dus zeker beloond worden.”

Artikelen over vrijwilligers in gemeente Epe

De Vrijwilliger van het Jaar-verkiezing in de gemeente Epe is een initiatief van stichting Koppel en journalist Dick van der Veen. De schrijver maakt voor de weekkrant Veluweland al talloze jaren artikelen over vrijwilligers in de Eper samenleving. Elk jaar worden er naar aanleiding van die verhalen drie personen genomineerd.

Een jury, onder leiding van oud-burgemeester Leo Eland, buigt zich vervolgens over die genomineerden. Uiteindelijk wordt de Vrijwilligersprijs toegekend aan één van de drie genomineerden. Dit gebeurde traditiegetrouw tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe.

Vrijwilliger van het jaar 2016

Hanny Baarspul ontving de prijs voor vrijwilliger van het jaar 2016. Zij geeft op 82-jarige leeftijd nog steeds leiding aan een gespreksgroep voor senioren en zet zich in voor de Zonnebloem en Stichting Welzijn en Ondersteuning Epe. Andere genomineerden waren Ria Dijkhof en Dorothee Gorter. Ook zij zetten zich al hun hele leven, op hun eigen manier, in voor de samenleving.

Hanny Baarspul vond de ontknoping aldaar, maar wát spannend. “Ik heb daar al een paar keer in het publiek gestaan toen er anderen genomineerd waren. Maar dit was toch wel wat anders. Ik was erg verrast dat de prijs (een prachtig bronzen beeldje, een bos bloemen en een oorkonde) naar mij toe ging.”

Hanny Baarspul, vrijwilliger van het jaar 2016 gemeente Epe

Vrijwilligerswerk geeft energie

Toch is die prijs uiteindelijk natuurlijk helemaal niet zo heel erg belangrijk, vindt ze. “Vrijwilligerswerk doen, dat geeft je energie. Dát is veel belangrijker. Want als je ergens geen energie van krijgt, dan ben je er natuurlijk snel klaar mee.”

Een andere reden van Hanny’s jarenlange vrijwilligerswerk is een opzienbarende. “Voor mij is het ook wel een beetje ontstaan uit egoïsme. Vrijwilligerswerk is niet alleen maar klaarstaan voor een ander, het heeft heel duidelijk ook een wederkerig doel. Ik heb andere mensen om me heen nodig. Daar geniet ik enorm van. Als je dan ook nog eens iets kunt doen voor de samenleving, dan heeft dit vrijwilligerswerk ineens nog veel meer waarde dan je ooit bedacht had.”

© 2019 Media Magneet