EpeDoet! nomineert Henk van Ingen als Vrijwilliger van het jaar 2021

Vaassenaar Henk van Ingen merkt in de praktijk dat veel mensen geen gebruik maken van toeslagen door onbekendheid met subsidies en regelingen. Hij voegt er aan toe dat het niet alleen speelt bij de ouderen in onze samenleving. “Mensen die niet gewend zij met een computer om te gaan, die hun boterham met de handen verdienen, raken geblokkeerd op de digitale snelweg. Mensen schieten in de stress bij wat ze de administratieve rompslomp noemen.”

Henk helpt met zijn jarenlange ervaring bij de Belastingdienst als specialist binnen het zogenaamde Formulierenteam van Koppel-Swoe in welzijn en kinderopvang.

Een stel gedreven vrijwilligers die mensen in de thuissituatie opzoeken en hun financiële situatie op orde brengen. Dat stapelt hij op een reeks taken die hij als vrijwilliger voor diverse verenigingen en instanties vervult of vervulde.

Meedoen
 “Ik ben geboren in Kockengen en door de liefde in Vaassen verzeild geraakt. Ik heb me aangemeld bij korfbalvereniging Regio 72, waar ik jeugdleider werd nadat een knieblessure een einde maakte aan mijn actieve optreden onder de korf.

Het ging vrij snel. Ik nam zitting in de Ouderraad van een drietal scholen, beheerde voor deze instantie de penningen en deed dat eveneens voor de Nederlands Hervormde kerk. De hand- en spandiensten voor bijvoorbeeld verzorgingscentrum de Speulbrink en voetbalvereniging VIOS hoef je allemaal niet te noemen hoor.

Het is oh zo belangrijk om je als nieuwkomer in de samenleving te begeven, waardoor je vrij snel wordt geaccepteerd. Ik versta het dialect, maar kan het niet spreken. ‘Ie bint d’r gien ene van ons’, klinkt het dan plagerig, maar dat neem ik voor lief.”

Probleem
Van Ingen vindt het spijtig dat mensen tussen wal en schip dreigen te vallen in hun onwetendheid over allerlei regelingen. “Wanneer er iets in de inkomenssituatie veranderd kan dat nadelig uitpakken in de toeslagen. Dat is vooral voor de nieuwe Nederlanders een probleem. Ik heb bemoeienis met mensen uit Syrië en merk dat het een hele cultuuromslag vergt. Denk aan de verhoudingen tussen man en vrouw. De taal vormt ook een barrière want de vertaal apparatuur biedt daarin lang niet altijd een oplossing. Moeilijk uitleggen is het wat de participatiewet beoogt. Het werkt subtiel. We kennen allemaal het voorbeeld van een vrouw die de boodschappen door haar moeder betaald kreeg. Het geeft veel voldoening om deze groep te kunnen helpen. Soms biedt daarbij de diaconie van de kerk uitkomst.”

Dossiers
Henk heeft inmiddels enkele tientallen inwoners en vluchtelingen cijfermatig uit de brand kunnen helpen. Het administratief verhuizen, de regeling van alles wat daar aan administratie bij te pas komt, is hem op het lijf geschreven.

“Ik weet dat velen het lastig vinden om hulp te vragen. Dat is naar het oosten toe iets in de geest van ‘Kieken wat ’t wördt.’ Nou, ze mogen mij om advies vragen hoor, dat is de bijdrage die ik met veel plezier aan de samenleving wil geven.”

Vrijwilligersacademie Noord Oost Veluwe

Nu de “corona-regels” versoepeld zijn en de vooruitzichten gunstig, gaat de Vrijwilligersacademie N.O.V. per 1 oktober weer van start. De Vrijwilligersacademie is er voor vrijwilligers en biedt workshops aan voor alle vrijwilligers die actief zijn in gemeente Epe, Heerde en Hattem. De Vrijwilligersacademie is een samenwerking tussen de vrijwilligersplatforms uit gemeente Heerde en Hattem en EpeDoet! uit Epe.

Wanneer je als vrijwilliger actief bent, ongeacht in welke functie, kun je deelnemen aan het aanbod van de Vrijwilligersacademie. Er is veel kennis aanwezig en die willen we via de academie overbrengen en met elkaar delen. Want wanneer je als vrijwilliger actief bent, is het fijn als je de kans krijgt om jezelf en je talenten verder te ontwikkelen.

Omgaan met licht verstandelijk beperkten

De eerste workshop die weer georganiseerd wordt is omgaan met licht verstandelijk beperkten. Deze workshop is een beleeftraining gegeven door MEE Veluwe. Door je in de denk- en gevoelswereld van iemand met een licht verstandelijke beperking te verplaatsen krijg je inzicht in de belevingswereld en begrijp je beter waarom iets wel of niet werkt in de dagelijkse praktijk. De workshop is woensdag 6 oktober in Heerde. Aanmelden kan via www.epedoet.nl/workshops.

Overige workshops

Er staan de komende tijd weer verschillende leuke en leerzame workshops gepland.

• Woensdag 6 oktober: Beleeftraining omgaan met licht verstandelijk beperkten
• Maandag 25 oktober: Herkennen en omgaan met laaggeletterdheid
• November: Omgaan met andere culturen
• November: Communicatie en sociale media
• December: Herkennen en bespreekbaar maken van eenzaamheid

Meer informatie over de workshops en aanmelden voor de workshops kan via www.epedoet.nl/workshops.

Gratis online workshops en webinars

Er staan ook nog steeds verschillende online workhops op de site. Thuiscursus EHBO, aanpak laaggeletterdheid, omgaan met dementie, zorgen over een kind, fondsenwerving, verantwoord alcohol schenken en verschillende webinars over vrijwilligerswerk en netwerken. De workshops vind je via www.epedoet.nl/workshops.

EpeDoet! nomineert Piet van der Hulst als Vrijwilliger van het jaar 2021

Piet van der Hulst, in oktober wordt hij 91 jaar, adviseert de senioren in onze samenleving om zo lang mogelijk onder de mensen te blijven. Zelf geeft hij daarin het goede voorbeeld met vrijwilligerswerk voor het Taalpunt in Epe via EpeDoet!

Van der Hulst, Delftenaar van geboorte, trok na zijn pensionering naar de Veluwe. “Ik wilde wat om handen hebben. In eerste instantie heb ik me verdienstelijk kunnen maken bij de voetbalvereniging EZC 84. In mijn jonge jaren floot ik wedstrijden voor de Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond. Zelf heb ik enkele jaren een balletje getrapt, maar toen ik stuitte op fysiek ongemak, was het leiden van wedstrijden een leuk alternatief. Bij EZC wisten ze dat ze altijd een beroep op me konden doen. Dit tot wederzijds genoegen.”

Talenknobbel
Van der Hulst beschikt over een talenknobbel. “Voor mijn werk als topograaf kwam ik regelmatig in het buitenland. De Frans en Engelse taal hebben voor mij geen grote geheimen. Dat kwam me goed van pas op het moment dat ik met taallessen voor vluchtelingen te maken kreeg. Ik las er over in een huis aan huis krant.” Hij reageerde er op en stond even later in Wissel voor een groep van twintig mensen. “We werkten een programma af, waarvoor de cursisten een boekwerkje kregen aangereikt. Het gebeurde op vrijwillige basis. Dat werkte niet. Dan kwam de ene cursist niet opdagen, de week erna bleven anderen weg. Op een gegeven moment had ik er nog maar vijf over. Toen heb ik er een punt achter gezet. Vrijwillig is voor mij niet vrijblijvend.”

Somaliër
Daarna ontstond contact met  Margriet van het Taalpunt. “Ik begeleid nu een Somalische man, waarmee ik eens in de week communiceer in de Bibliotheek. Dat gebeurt één op één. Dat geeft gelegenheid tot meer diepgang. We hebben het over diverse thema’s als gezondheid, vakantie, reizen. In de afgelopen weken hebben we het bijvoorbeeld over voetballen gehad. Hoe het in elkaar steekt met zo’n Europees toernooi. In de bibliotheek hebben we een aparte hoek. Er staan allerlei boeken die we kunnen gebruiken om een onderwerp voor een gesprek te vinden. Die heb ik nog niet nodig gehad. Wanneer de cursist aangeeft er in de praktijk veel aan te hebben is dat voor mij de grootste beloning. Wanneer mij de gezondheid is gegeven hoop ik dat nog een aantal jaren te kunnen blijven doen.”

Autorijden
Piet fietst nog en zit achter het stuur van zijn auto, om moeiteloos naar een zoon in Groningen te rijden. “Ik volg ieder jaar een cursus voor oudere automobilisten. Je gehoor en je gezichtsvermogen worden gekeurd en je mag een uur lang rijden om te bewijzen dat je in het moderne verkeer nog mee kunt. De laatste keer had ik een vrouwelijke instructeur. Die zei me dat ze rustig met mij op vakantie wilde. Het fietsen vergt wat meer concentratie. Het voltrekt zich in deze tijd allemaal wat sneller en daarin ben je niet meegegroeid. Mijn voordeel is dat ik een drukke stad als Delft gewend ben. Leeftijdgenoten zeggen dat ze moeite hebben met het rijden op een snelweg. Dat is voor mij nu juist een vorm van ontspanning.”

De coronaperiode was voor Van der Hulst een lastige. “De taallessen lagen stil, de kerkgang stond op een laag pitje. Na het overlijden van mijn vrouw drukte dat extra zwaar. De muren geven geen antwoord op vragen die je hebt. Door waar dat met inachtneming van de maatregelen toch onder de mensen te blijven ben ik door die periode heen gekomen. Ik ben blij dat nu zo ongeveer alles weer mogelijk is.”

EpeDoet! nomineert Gerrit van der Weerd als Vrijwilliger van het jaar 2021

Gerrit van der Weerd zet zich in voor ex-gedetineerde mannen onder de paraplu van De Ontmoeting aan de Heerderweg in Epe. Daarnaast is hij nauw betrokken bij het Ontmoetingsnetwerk vanuit dezelfde organisatie, bezoekt mensen thuis die op meerdere vlakken problemen ervaren. “Ik put mijn kracht uit de praktische kant van het evangelie: daden gaan voor woorden. De inspiratie komt voor mij van de Grootste Vrijwilliger ruim 2.000 jaar geleden.”

Bij De Ontmoeting behandelt hij samen met een collega Bijbelgedeelten voor mensen die van het padje zijn geraakt.  “De eerste twee weken is dat voor deze mannen een verplichting, het vervolg ervan vindt op vrijwillige basis plaats. Ik leer veel van de gesprekken met deze ex-gedetineerden. Ze kunnen er een half jaar verblijven of ook drie jaar. Het is verrijkend om te ervaren hoe mensen die  op verschillende manieren van de rails zijn geraakt, in het evangelie de Deur vinden van het gebouw waarin ze opgesloten zitten. Je krijgt er zo ontzettend veel voor terug. Je wordt geconfronteerd met het gegeven dat een mens het meest leert van de fouten die hij maakt. Als je het allemaal voor de wind gaat, meen je het evangelie niet nodig te hebben. En het mooiste is dat alle hulp die je krijgt gratis wordt verleend, net als ruim twee eeuwen geleden de Opper Vrijwilliger ons voor hield.”

Bezoek
Van der Weerd is heel nauw betrokken bij het Ontmoetingsnetwerk van De Ontmoeting. Een sociaal vangnet voor mensen uit de gemeente Epe die op meerdere vlakken problemen ervaren. De achterliggende gedachte is om het inschakelen van formele zorg te voorkomen. Mensen waarvan de bodem is weggevallen onder de bestaanszekerheid. De helpende hand bieden bij het op orde brengen van hun leven, het aangaan van nieuwe contacten, overleg met burgerlijke instanties. Gerrit: ”Het is in al die contacten niet een kwestie van alleen geven, maar ook en vooral van ontvangen. Voor mij vormen deze contacten de wekelijkse top. Mensen mogen een andere mening hebben. Soms haakt men af omdat je naar hun mening te dicht bij ze komt. Maar veel vaker ontstaat er een vertrouwensrelatie en zie je mensen opfleuren, krijgen ze weer houvast. Het maakt voor mij niet uit tot welke kerkelijke richting ze behoren. Niemand heeft de wijsheid in pacht. Je komt af van vooringenomenheid als je de werkelijke reden hoort waardoor iemand uit het lood geslagen is. Status speelt geen rol in die gesprekken. Vaak is het ontbreken van liefde in de jeugd de oorzaak dat het mis gaat. Een glimlach en een luisterend oor blijkt een goed medicijn. Het mooiste wat je ervaart is dat het vertrouwen in het leven, het geloof, binnen komt. Van deze verhalen ervaar je  hoe dingen fout kunnen gaan en daarvan leer je meer dan van de momenten en jaren waarin het leven je toelacht.”

Vrijwilliger ben je in zijn visie zeven dagen in de week door open te staan voor de noden van de ander. Het evangelie in de praktijk. Met dank aan zijn gezin dat dit voor hem mogelijk maakt.

EpeDoet! nomineert Gerard Sloots als Vrijwilliger van het jaar 2021

Gerard Sloots (83) coördineert met veel plezier het vervoer binnen de Stichting Vrijwillige Hulpdienst Vaassen. Hij staat tevens voor het verrichten van kleine klusjes op divers gebied. Zijn drive? “Iets voor een ander doen verrijkt je eigen leven. Het goede gevoel dat je eraan overhoudt is tevens een teken daarvoor dat je niet onbaatzuchtig handelt.”

De laatste woorden ontleent hij aan de Vlaamse psychiater Dirk De Wachter. Hij is een enthousiast afnemer van zijn woorden die getuigen van een scherpe kijk op het leven.

Gerard verhuisde op zijn 67^ste naar de Woestijnweg in Vaassen. “Dat is op die leeftijd geen gemakkelijke stap. We hebben ons hier snel thuis gevoeld. Een verdienste vooral van mijn echtgenote die sterke contactuele eigenschappen bezat. De verhuizing van Leek naar de Veluwe werd ingegeven door de wens om wat dichter bij de drie kinderen te wonen. Helaas overleed mijn oudste dochter vrij snel daarna op 41-jarige leeftijd. Enkele jaren geleden is mijn vrouw me ontvallen. Ik denk dat het vrijwilligerswerk dat ik voor de hulpdienst doe me heeft geholpen bij de verwerking van het verlies.”

Niet overwogen toen om naar de omgeving van IJlst of Nijmegen te verhuizen waar uw dochter en zoon wonen?
“Nee, dat mocht ook niet van de buren. Het is natuurlijk verre van gemakkelijk. Het leven heeft me geleerd niet voor moeilijkheden weg te lopen. Die komen op enig moment weer terug en dan is het oplossen nog een stuk moeilijker. Misschien helpt mij het luisterend oor, wat ik op mijn beurt ervaar bij goede vrienden. Mensen hebben mensen nodig. De muren komen niet op me af. Het heeft er ook mee te maken dat ik altijd muziek op heb staan, zelfs als ik in de tuin ben. Dan kom ik nooit in een stil huis terug.”

Overal waar Gerard en zijn vrouw woonden, in Kampen, Bedum en Leek, hebben ze vrienden voor het leven gemaakt. Nergens was het een probleem om ergens thuis te raken. “Je brengt jezelf mee”, is zijn verklaring.

Behulpzaam
Vrij snel na hun verhuizing naar Vaassen, zo’n zestien jaar geleden, pakte de familie Sloots de koe van het vrijwilligersweg bij de horens. “Mijn vrouw nog meer dan ik. Ik werd scriba bij de Tabernakelkerk; zij werd lid van een Vrouwenvereniging, zong bij de Cantorij en speelde badminton. Via de kerk kwam ik in aanraking met de vrijwillige hulpdienst. Daar administreer ik het bezoek aan zieken- en verzorgingshuizen. Zet schema’s op in die gevallen dat het vervoer soms vele jaren beslaat. De eerste rit naar een nieuw adres maak ik zelf.”

Gerard staat in zijn omgeving bekend als een man met twee rechter handen. “Och dat vind ik wat overdreven. Ik regel dingen bij mijn buurvrouw die als veel oudere mensen niet digitaal is meegegroeid. Ik  Voor de stichting sluit ik een regenpijp, regel wat met een regenton, help mensen die een mobieltje aanschaffen en ben het mannetje voor het elektrisch. Alleen hang ik geen lampen op, want als je op mijn leeftijd bent aangekomen moet je niet meer op een trap willen staan.” De stichting is maar wat blij met zijn hulpvaardigheid. Ze willen er niets van weten als hij de vraag opwerpt of hij inmiddels niet te oud is.

“Och, het is een wisselwerking. Het begint sociaal met de reikende hand en het eindigt egoïstisch met het plezier dat het je geeft”, sluit hij nog één keer aan bij De Wachter.

EpeDoet! nomineert Astrid Veldwijk als Vrijwilliger van het jaar 2021

Astrid jaar full time vrijwilligster 

Als ze begin maart 2020 als verantwoordelijke voor de huishoudelijke dienst van zes van dertien schepen door corona aan de wal wordt gehouden is het voor Epese Astrid Veldwijk geen vraag wat de volgende stap moet zijn. Ze stapt naar Koppel/Swoe in welzijn en kinderopvang en vraagt wat ze binnen de organisatie kan doen om bezig te blijven. Een uurtje of zo, is de wedervraag. Als ze het over een groot deel van de week heeft valt er iemand zo ongeveer van haar stoel.

De realiteit is dat Astrid, met een managementfunctie bij het in Zwitserland ingeschreven Amerikaans bedrijf Uniworld Boutique River Cruise Collection, zich nu al een jaar verdienstelijk maakt voor ouderenzorg en kinderen met nog een aantal toegevoegde klussen. Die gang van zaken is ook weer niet zo heel vreemd, want dat totaal andere werk heeft haar altijd aangetrokken. In Cambodja voerde ze actie voor een groot weeshuis maar toen het daar één grote poppenkast bleek zocht ze zelf een alternatief dichterbij de boot. “We zorgden dat het eerstgenoemde weeshuis een koelkast kon aanschaffen. Toen ik kwam kijken was die nergens te vinden. Dan ben je er gauw klaar mee. Voor dat kleine weeshuis harkten we 7.000 euro bijeen. We konden zelf zien dat het geld goed werd besteed.”

Opleiding

Van de bediening in de Vossenberg en andere klussen kwam ze via een zoon van de vriendin van haar moeder op het spoor van de facilitaire dienst in de scheepvaart. “Na een half jaar stage op Aruba, studie in Zuid Afrika, een jaar Postiljon hotels werd ik als 22-jarige van de ene op de andere dag assistent hotelmanager omdat degene die daarvoor was aangesteld niet op kwam dagen. Ik had nog nooit op een schip gewerkt. Als ik het nu overdenk: wat was ik fanatiek! Lagen we met ons schip in Kampen en bleef ik aan boord. Wanneer we later even in Amsterdam waren wipte ik snel over naar Epe ”  Bij haar huidige werkgever die over de hele aarde rivierreizen, organiseert zag ze een groot deel van de wereld. In haar huidige managementfunctie hoeft ze niet meer zoveel van huis, regelt ze veel via de computer en stapt af en toe op een boot in Parijs of Keulen. Daardoor kon ze drie jaar geleden in Epe komen wonen, waar ze een vriend, familie en kennissen heeft. De 13 schepen van de organisatie hebben elk 50 tot 60bemanninsgleden en 120 tot 140 gasten aan boord.

Functies

Het afgelopen jaar was ze ondergedompeld in een voorleesproject in Vaassen, bood hulp aan een Syrisch gezin met woordkwartetten en taallessen (ze schafte er boeken voor aan), een dag per week in De Klaarbeek waar ze betrokken is bij hulp aan mensen met een lichte dementie, ze is taalvrijwilliger voor een meisje uit Ethiopië dat drie jaar geleden naar Nederland kwam en hier zorg en welzijn studeert, moeite heeft met het formuleren van (lange) zinnen. Daarnaast helpt ze in een ruilwinkel, waarvoor ze in het voorcircuit dingen ontwerpt en ook op locatie aanwezig is. “Toen we in verband met Corona niet de Klaarbeek in mochten merkte ik dat er een band was gesmeed. Ik miste de mensen en omgekeerd. Via de telefoon en ontmoetingen op het dorp gaven we uiting aan die hang naar elkaar. Als na de zomer de boten weer varen, eerder is het denk ik niet actueel, houd ik een deel van het vrijwilligerswerk aan. Ik werk zoals gezegd veel vanuit huis, kan dat Syrische gezin eens in de twee of vier weken ondersteunen, het voorlezen bevat 20 sessies en daarvan kan ik geen nieuwe reeks op me nemen, maar ook voor De Klaarbeek en de Ethiopische studente en de Ruilwinkel kan het doorgaan met wat passen en meten.” Voor Astrid is een andere wereld open gegaan en ze heeft naar eigen zeggen heel veel voor de vrijwillige inzet teruggekregen. “Eerst dacht ik een egoïstisch mens te zijn door mijn eigen verveling te verdrijven maar ik ervaar nu wel daar ook veel anderen mee te helpen.”

EpeDoet! nomineert Jan Vedder als Vrijwilliger van het jaar 2021

Sinds Vaassenaar Jan Vedder ruim dertig jaar geleden in de gemeente Epe kwam wonen, heeft hij veel gevarieerd vrijwilligerswerk gedaan. Soms wel en soms niet in het verlengde van zijn baan als Coördinator Erfgoedbeleid bij de provincie Gelderland. Als je hem daarover interviewt komen de afgelopen zes jaar boven drijven. De periode waarin hij voorzitter is van het streekmuseum Hagedoorns Plaatse. Het is zoiets als tweede woning geworden.

“Moet je weer naar je werk toe?” Het is de vraag die zijn vrouw hem stelt als hij zich gereed maakt voor weer een fietstocht over de route van de oude spoorbaan richting de buurtschap Zuuk. Daar bracht hij tot de komst van parttime directeur Patrick Reeuwijk aan opgetelde uren twee dagen per week door. We slaan dus zijn langjarige verdiensten op het gebied van het welzijnswerk (Buitenlandse Werknemers, welzijnskoepel SSCW en Koppel) maar even over en houden het wat zijn aandeel in de Kunstcommissie betreft en het bestuur van de school die nu Mozaïek heet, bij de vermelding. Veel liever houdt hij een pleidooi voor het museum. “Ik hield me als regelneef bij de provincie bezig met geschiedenis, musea, archeologie en voornamelijk monumenten als kerken en kastelen. Nu kom ik met de praktijk in aanraking. In een museum-met-pit, zoals ik dat ook al van de buitenkant had ervaren.”

U zou liever zien dat we met de ruim zestig vrijwilligers om de tafel gaan zitten….
“Ja, omdat ze hun handen laten wapperen. Wanneer ik me met de elektriciteit ga bemoeien, moet je er direct de ziekenwagen bij zetten Ik wil mijn taak niet dikker en niet dunner maken dan ze is. Ik werd gevraagd omdat een vacature voorzitter was ontstaan. Er moest een vernieuwingsslag worden doorgevoerd. Niet alleen koffiedrinken aan de vergadertafel. Ik raakte onder de indruk van het mooie en belangrijke werd dat hier plaats vindt. Tja, dan ben je een tijdje meewerkend voorman”

Toen kwam corona
“Zeg dat wel. De boel dicht. We hebben ons de vraag gesteld waar nog wat te bezuinigen viel en of er een alternatieve manier was om nog wat geld te verdienen. Dat lukte enige tijd met het open stellen van het terras, maar dat was niet veel meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Gelukkig rust er geen hypotheek op dit complex. Ook organiseren we nu digitale lezingen. We krijgen als één van de tien echte museumboerderijen in ons land een kleine subsidie. De onderhoudsploeg kan door, maar veel vrijwilligers hunkeren naar het moment dat ze weer aan de slag kunnen. Het missen van het sociale contact is voor hen een kwelling. We hopen dat de boel tegen de zomer weer open kan. Het aantal vrijwilligers is geslonken door overlijden, verhuizing en zeker ook door corona. We hebben dringend behoefte aan instroom van nieuwe mensen. Je kunt je hier op tal van manieren verdienstelijk maken. Onderhoud, rondleidingen, gastheer/gastvrouw en werken in de moestuin. We zorgen ervoor dat je iets wat je graag wilt doen, maar nog niet beheerst, onder de knie krijgt. En als iemand een kandidaat secretaris voor ons weet houden we ons aanbevolen.”

U noemde het woord vernieuwing
“Daar zijn we druk mee doende. Mensen zijn minder geïnteresseerd in dagtochten met een bus. Je moet je meer richten op de eigen inwoners en recreanten. Daar is een wereld mee te winnen. We willen een leuk aanbod voor kinderen op her erf realiseren. (Groot)ouders kunnen op het terras verpozen; wij houden de jeugd bezig. Denk ook aan een puzzeltocht of iets dergelijks. In de moestuin zaaien we vier historische graansoorten in met de oogst waarvan we leuke dingen kunnen doen. We zouden liefst 30 klassen van basisscholen op bezoek krijgen in het kader van de tentoonstelling 75 jaar bevrijding. Corona maakte dat onmogelijk. Daar maken we dan maar 76 jaar van.”

Een goede relatie met de gemeente?
“Absoluut. We krijgen subsidie, maar belangrijk is ook dat ze meeleeft en vraagt of we het kunnen redden. Ze helpt ons bij het aanvragen van vergunningen en we hebben in Patrick Reeuwijk een man die zich het vuur uit de sloffen loopt.

Ik krijg een kick van wat aan vrijwilligheid wordt opgehoest om deze milieuvriendelijke slechtweer accommodatie in stand te houden. We werken aan een nieuw beleidsplan. Dit culturele erfgoed mag niet verdwijnen. Onze inwoners moeten er trots op zijn.”