Overzicht EpeDoet

Workshop signaleren niet pluis

Maandag 12 december 2022 organiseert Vrijwilligers Academie Noord Oost Veluwe de workshop signaleren niet pluis. Misschien maak je je wel eens zorgen over iemand die je bezoekt of die je tegenkomt bij sport of culturele activiteiten. Dit noemen we ‘niet pluis’. Je krijgt het gevoel dat het niet goed lijkt te gaan met hem of haar. Hoe kun je met deze signalen omgaan en ze bespreekbaar maken? Wat is helpend?

Vrijwilligers uit de gemeente Hattem, Heerde en Epe kunnen kosteloos aan deze workshop deelnemen. De workshop is van 19.30 – 21.30 uur in het Kulturhus in Epe. Aanmelden voor de workshops en meer informatie via: www.epedoet.nl/workshops.

Vrijwilligersacademie Noord Oost Veluwe organiseert gratis workshops voor alle vrijwilligers die actief zijn in gemeente Epe, Heerde en Hattem. Want wij waarderen jou als vrijwilliger en geven je de kans om jezelf en je talenten verder te ontwikkelen.

Meer informatie of contact?

Informatie over De Vrijwilligersacademie

 

HattemMirjam Bongertman mirjambongertman@swhattem.nl
HeerdeDirk-Jan van der Veer0578 699 499d.van.der.veer@heerde.nl
EpeSuzanne Tuinman06 36 23 96 18s.tuinman@koppelswoe.nl

Jury bijeenkomst Vrijwilligersprijzen Epe Doet!

De acht Vrijwilligers van de Maand (genomineerd via Epe Doet!) hebben hun nominaties gedaan voor de Jo Postprijs, die op of rond de Dag van de Vrijwilliger ( 7 december) zal worden uitgereikt. Het gaat om een groep, instelling of organisatie die in het afgelopen jaar bovenmodaal aan de weg timmerde.

De jury van de Vrijwilligersprijs, die bestaat uit vertegenwoordigers van de vier dorpen, sprak met de acht genomineerden voor de verkiezing tot Vrijwilliger van het Jaar. Drie van hen worden voorgedragen voor de finale, die zich afspeelt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe. Een van de drie mag zich daar Vrijwilliger van 2022 noemen.

Het is een samenwerkingsvorm tussen de gemeente Epe, Koppel-Swoe en persburo Dick van der Veen.

Op de foto de vrijwilligers na het beraad in het Kulturhus.

EpeVertelt! Anna: ‘Wil jij een nieuwe uitdaging? Scouting ervaring is niet nodig’

Anna raakt via haar vriend betrokken bij het vrijwilligerswerk voor de scouting. Werken met kinderen is voor Anna niet nieuw. Ze is leerkracht in het basisonderwijs. Bij de scouting ging ze eerst mee op een familie-kamp. Vervolgens draaide ze een keer mee als leiding. Dat vond ze erg leuk. Zo rolde ze erin. Zonder scouting-ervaring startte Anna als beverleiding. Daar vallen jongens en meisjes tussen de vijf en zeven jaar onder. “De leeftijd van de kinderen is erg leuk. Ik studeerde toen-der-tijd voor onderwijsassistent. Dat sloot mooi aan”, vertelt Anna. In de opkomsten op zaterdagmiddag, doet ze eerst veel gericht op sport en spel. Anna vertelt: “De opbouw van zo’n middag leer je heel snel. Mensen willen je helpen en ik werd goed begeleid en geholpen door de groepsbegeleiders en medeleiding.” Scouting ervaring is dus niet nodig om als leiding te starten, vindt ze.

‘Je voelt je welkom’
“De groep is onderling heel hecht, iedereen kent elkaar. Je ziet dat iedereen een andere achtergrond en ervaring heeft en we helpen elkaar. Aan het begin is alles nieuw maar je voelt je welkom”, aldus Anna. Per leeftijdsgroep is er een leidingteam. Een jaar lang ben je samen verantwoordelijk voor de opkomsten en ga je op kamp met deze groep. Wie het programma maakt, wisselt per keer. Anna vertelt: “We zijn elke zaterdag rond half twee hier en bereiden dan samen de laatste dingen voor. Tijdens de opkomst doen we verschillende activiteiten. Laatst hebben we herfststukjes gemaakt, we doen actieve spellen en vanmiddag gaan we pionieren.” Dat is met palen en touw een bouwwerk maken.

In zo’n team heb je onderling ook verschillende taken. Denk aan oudercontact, teamleider, foerage of penningmeester. “Hier leer je veel van en dit is een mooie verantwoordelijkheid”, zegt Anna. De jeugdleden hebben ook verschillende rollen. Zo worden kinderen in kleine groepjes verdeeld waarbij sommige verantwoordelijk zijn voor die groep. “Zo leren de kinderen verantwoordelijkheid. Het is mooi om te zien hoe de kinderen groeien”, vult Anna aan.

‘Je ontmoet nieuwe mensen, leert veel en het vergroot je zelfvertrouwen’
“Na de middag drinken we gezellig wat samen bij de scouting. Het is heel fijn, je hoort er echt bij. Je krijgt nieuwe contacten en leert mensen kennen. Daarnaast leer je veel en vergroot je jouw zelfvertrouwen. Vanuit scouting krijg je de kans om jezelf verder te ontwikkelen”, zegt Anna. Zo heeft ze verschillende trainingen gevolgd via scouting. Het kampevent of bijvoorbeeld de gilwell-training waar het draait om je persoonlijke ontwikkeling. Scouting geeft ook kans om in het land en zelfs de wereld contacten te leggen via grote kampen.

Naast het leiding geven aan de jeugdleden kan je als leiding bij een stam (een groep volwassen leden die samen opkomsten draaien) aansluiten. Anna vertelt: “Dat is altijd heel gezellig. We hebben een gevarieerd programma. We hebben bijvoorbeeld bier gebrouwen, samen stop motion filmpjes gemaakt en raketten gebouwd.” Naast de opkomsten gaat deze groep samen op kamp. “Eigenlijk doe je via de scouting opeens heel veel leuke activiteiten”, zegt Anna.

Wil jij een nieuwe uitdaging?
Tegen mensen die misschien als leiding willen starten, wil Anna tot slot nog wel wat zeggen: “In het begin is het misschien spannend maar je wordt snel opgenomen in de groep. Kom eens kijken om te zien of het wat voor je is. Iedereen staat open voor nieuwe mensen en nieuwe ideeën. Het is ontzettend leuk en gezellig. Dus wil je wel een nieuwe uitdaging? Kom er dan zeker bij.” Anna is nu zes jaar leiding en het voelt alsof ze altijd bij de scouting betrokken is geweest.

 Wil jij leiding worden bij scouting? Scouting Buys Ballot is op zoek naar nieuwe leiding leden. Je vindt meer informatie via www.epedoet.nl/vacatures

Leni de Jong genomineerd als vrijwilliger van het jaar 2022

Leni de Jong genomineerd als vrijwilliger van het jaar 2022 door het vrijwilligersplatform EpeDoet! Leni de Jong-Hazes heeft haar hart verpand aan de korfbalsport. Toen ze begin zeventiger jaren van de vorige eeuw van Leiden naar de Veluwe kwam en ontdekte dat er in de gemeente Epe een club in deze tak van sport ontbrak, stond ze mede aan de basis van Regio72.

Nu, vijftig jaar later, met de reünie nog vers in het geheugen, is ze nog altijd bij de vereniging betrokken. “Mijn man Rob en ik hebben samen met Kees Rijnsent en Corry van Valk het initiatief genomen. We gingen met een auto door Vaassen en riepen straat voor straat mensen op om aan korfbal te gaan doen. In betrekkelijk korte tijd hadden we veertig leden.

Ik heb tot 2007 het secretariaat vervuld. Samen met Rob deden we het wedstrijdsecretariaat erbij. Rob zat ook in de sportparkcommissie. Hij is helaas in 2003 overleden. Bij mijn terugtreden als secretaris werk ik benoemd tot Lid van Verdienste.

Ik  doe nu onder andere kantinediensten, heb recent de lunch verzorgd tijdens de reünie en zet me in voor taken waar vraag naar is.”

Vakantiekamp
Korfbal en vrijwilligerswerk, het zit bij Leni in de genen. Haar dochter, schoonzoon en hun kinderen korfballen. Rob en zij waren in Leiden betrokken bij vakantiekampen, primair bestemd voor kinderen die niet op vakantie konden. “Rob en ik zijn er in de jaren zeventig mee begonnen. Het fenomeen bestaat nog steeds. Maar begrijp me goe. ik kook niet meer hoor.”

Vol enthousiasme vertelt ze over de eerste jaren op de Kouwenaar, de jaren dat het Ireneveld de thuishaven was en de verhuizing naar de Zichtstede in de wijk Oosterhof, gebeurtenissen waar ze nauw bij betrokken was. Over de goede samenwerking met handbalvereniging CVO, clubs die van elkaars accommodatie gebruik maken wanneer dat zo uitkomt.

Ze is blij dat de terugloop van het ledental door corona inmiddels is gecompenseerd met vooral nieuwe jeugdleden en ook de terugkeer van mannen, vrouwen, jongens en meisjes die Regio72 misten.

Cannenburch
Inmiddels is ze al een jaar of zeven suppoost bij kasteel de Cannenburch, waar ze zich onder meer ook in de winkel verdienstelijk maakt. “Ik wilde graag iets doen wat buiten de sportwereld lag. Het heeft me al met al heel erg geholpen in het verwerkingsproces na het overlijden van mijn man,

Het is oh zo belangrijk mensen om je heen te hebben. Je ervaart dat je niet de enige bent die met verlies, verdriet en zorg te maken krijgt. Ik wandel veel en vooral Regio is voor mij neen warm bad.””

Vergeten we niet de werkzaamheden die ze met een groep vrouwen verricht voor Sari in Oene. “De kledingwinkel als zodanig bestaat niet meer, maar we maken nu zogenaamde droomdekentjes voor kinderen die ziek zijn. Deze gaan bijvoorbeeld ook naar ziekenhuizen. Op de site kunnen de kinderen een keuze maken. Ze was eerder al een tijd vrijwilligster voor Komma in de educatieve hoek.

“Och, het past gewoon in mijn denkbeeld over vrijwilligerswerk. Het is in het belang van de maatschappij, maar ook in het belang van jezelf.”

Jaarlijks worden er twee vrijwilligsprijzen uitgereikt in de gemeente Epe, namelijk ´De vrijwilliger van het jaar´-prijs en de Jo Post prijs. Voor de ‘Vrijwilliger van het jaar’ worden elk jaar acht vrijwilligers genomineerd. Na de nominatie volgt een interview waarin de genomineerde vertelt wat hij/zij doet als vrijwilliger en mag een groep vrijwilligers voorgedragen worden voor de Jo Post prijs. Deze prijs wordt jaarlijks rond 8 december, de Dag van de Vrijwilliger, uitgereikt aan een groep vrijwilligers.Tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe wordt bekend gemaakt wie de ‘Vrijwilliger van het jaar’ is geworden.

De vrijwilligers prijzen is een samenwerking tussen Persburo van der Veen, gemeente Epe en Koppel-Swoe/EpeDoet!

 

Jan Tellegen genomineerd als vrijwilliger van het jaar bij Epe Doet!

Jan Tellegen rolde door afwijking aan beide heupen van de ene operatie in de andere, van de ene langdurige revalidatie in de volgende. Het belette hem niet om met al die fysieke beperkingen zijn nek uit te steken als vrijwilliger. Een aangrijpend verhaal van een doorzetter die zich naar eigen zeggen  niet  als een krakkemikkige kerel in de hoek laat zetten, maar van het leven maakt wat er van te maken valt.

Het relaas van een verpleegkundige die stukje bij beetje zijn baan moest opgeven, van -letterlijk en figuurlijk-  vallen en opstaan. Tegen de eeuwwisseling voltrok zich het onvermijdelijke, een eerste operatie met als nasleep maandenlange revalidatie.  Dat herhaalde zich bij een tweede heupcorrectie.  Jan: “Dat hele proces kun je gelijk schakelen met topsport. Het vergt geestelijk en lichamelijk het uiterste. Mijn eigenlijke werk kon ik vergeten; het werd een vlucht naar een administratief alternatief. Ada en ik werkten beide parttime. Dat vergde veel improvisatie in een gezin met vier jonge kinderen. We vielen financieel buiten allerlei regelingen. Dankzij de steun van familie, vrienden en kennissen, het intensieve sociale netwerk, zijn we door die periode heen gekomen.”

Tegenslag
Maar de weg naar de toekomst bleek geplaveid met nieuwe tegenslagen. Jan: “Ik kon in de verpleegkunde niet meer verder. In het bakhuis achter de oude Landbouwschool stortte ik me als vrijwilliger op dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking. Zo bleef de structuur behouden, totdat de locatie daar werd gesloten en  ik in een diep gat viel. Een hersenbloeding wierp me verder achteruit. De huisarts en de stichting Mee hebben ervoor gezorgd dat ik zelf in de dagbesteding terecht kwam. Dat voltrok zich bij de stichting Siva, een activiteitencentrum in Teuge, waar ik leerde tekenen, schilderen en houtbewerken. Weer kwam er een kink in de kabel. De taxivergoeding verviel. Mijn vader heeft me daarna nog een paar jaar van en naar Teuge gebracht.”

Doorzetter
Tellegen maakte in Teuge indruk met zijn grote doorzettingsvermogen. “Ik werd benoemd in de kunstcommissie. We organiseren exposities in de sfeer van kunstuitingen met een verhaal. Zo kwamen we er ook mee in het Kulturhus in Oene terecht. Daar ben ik gevraagd om mee te draaien in het beheer. Ondanks nog weer twee heupoperaties en de daarmee samenhangende lichamelijke beperking heb ik een diploma voor het werken in de bardienst en een brevet reanimatie behaald. Ik maak me verdienstelijk met behandeling post, het verzorgen van planten, controle van sanitaire blok, helpen in de tuin, koffie zetten enzovoort. Door corona is dat allemaal op een wat lager pitje gekomen, maar in het najaar hopen we daar weer mee verder te kunnen.

Als kind ben ik betrokken bij het kerkelijk verenigingsgebouw De Ark. Daar draag ik naar vermogen bij aan de werkzaamheden van de tuinploeg.”

Nare val
Door de heupoperaties en vooral het langdurige revalideren zat er voor hem de laatste jaren geen vakantie in  Jan: “Ada moest er een paar dagen alleen op uit. Haar werk in de zorg naast de huishouding en de steun aan mij is met geen pen te beschrijven. Vorige maand konden we dan eindelijk samen een weekje naar Limburg. Viel ik daar van de fiets  en brak mijn bovenbeen. Ik zit nu voor 12 weken vast aan de rolstoel. Daarna stapje voor stapje werken aan herstel. Ik moet stabieler worden. Een tijdje geleden kreeg ik een beleving, waarbij de warmte van mijn benen omhoog trok. De volgende dag kon ik weer recht vooruit met de rollator. Een klein wonder. Daar houd ik me aan vast. Ik leid vanaf mijn 38ste een leven van vallen en opstaan. Het is zo fijn dat ik met al mijn ongemak toch wat terug kan doen voor de maatschappij, voor alle lieve mensen die me omringen, een aantal vanaf de lagere school. Ik ben een positief ingesteld mens.”

Jaarlijks worden er twee vrijwilligersprijzen uitgereikt in de gemeente Epe, namelijk ´De vrijwilliger van het jaar´-prijs en de Jo Post prijs. Voor de ‘Vrijwilliger van het jaar’ worden elk jaar acht vrijwilligers genomineerd. Na de nominatie volgt een interview waarin de genomineerde vertelt wat hij/zij doet als vrijwilliger en mag een groep vrijwilligers voorgedragen worden voor de Jo Post prijs. Deze prijs wordt jaarlijks rond 8 december, de Dag van de Vrijwilliger, uitgereikt aan een groep vrijwilligers. Tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe wordt bekend gemaakt wie de ‘Vrijwilliger van het jaar’ is geworden.

EpeVertelt! Steunouder ‘het kind kan na school bij ons spelen en meedraaien in het ritme van ons gezin’

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met één van de steunouders van Koppel-Swoe. Zij vertelt ons hoe ze wekelijks ’s middags een kind extra in haar gezin heeft. Haar oproep luidt: stel je huis open voor een ander kind en ondersteun daarmee een andere ouder.

We gingen in gesprek met één van de vrijwilligers die steunouder is bij Koppel-Swoe. Op verzoek plaatsen we dit artikel anoniem. De Steunouder waarmee we spraken heeft zelf een gezin met drie kinderen. “Als gezin stellen wij ons huis open voor vriendjes maar we wilden ons huis ook open stellen voor andere kinderen. We hebben gekeken naar pleegzorg maar dit was een grote stap. We zijn gaan kijken hoe we op kleinere schaal ook iets voor andere kinderen konden betekenen en kwamen het initiatief steunouder tegen”, wordt ons vertelt.

Steunouder
Als steunouder stel je één dag in de week je huis open voor één of meerdere andere kinderen. Deze geïnterviewde steunouder vertelt: “Hulp vragen is moeilijk en het hoeft niet altijd iets groots te zijn. Soms loopt het gewoon even niet en heb je wat extra ruimte nodig. Dan kan je een steunouder inschakelen. Zo’n vrijwilliger kan van zo’n grote betekenis zijn.”

“Een netwerk om op terug te kunnen vallen, is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Hiermee kunnen wij de vraagouder ontlasten en ondersteuning bieden. Voor ons is het heel makkelijk om te doen. Het kind kan gewoon meedraaien in ons gezin.” Aldus deze steunouder. Daarbij benoemt ze dat zij het als makkelijk ervaart maar dat dit gevoel per situatie natuurlijk wisselend kan zijn.

Een steunouder middag
“Het kind kan na school bij ons spelen en meedraaien in het ritme van ons gezin. Samen wat drinken en daarna bijvoorbeeld buiten spelen. Ik probeer zelf altijd tijd te maken voor wat extra één-op-één aandacht. Bijvoorbeeld door samen een spelletje te spelen. Want als steunouder ben je er voor het kind en investeer je in het kind”, aldus deze steunouder.

Het contact ga je aan voor een vaste periode, dit wordt samen bepaald. Tijdens het contact zijn er ook evaluatie momenten. “Onze indruk? Het kind geniet als het bij ons is. Heeft het zeer naar zijn zin en huppelt bij ons naar binnen. We hebben samen een vaste dag in de week vastgesteld. Die structuur is erg fijn. De ouders geven aan dat hun kind het erg naar zijn zin heeft bij ons. Voor zijn moeder ontstaat er een fijn rustmoment. Zo krijgt ze zelf overzicht”.

Hoe verloopt het traject?
Er is eerst een intake waarbij wordt gekeken naar de samenstelling van het gezin. De steunouder vertelt hierover: “Dan wordt heel serieus gekeken naar een match. Bij ons is dit erg goed ingeschat. Er was gelijk een match.” Ze vult aan: “Ze geven eerst een omschrijving van een kind en de vraag om te kijken of het passend is. Als dat goed lijkt, volgt er een kennismaking. Daarna kunnen beide partijen aangeven of er een klik is of niet. Als er een klik is volgt er een gesprek waarbij je samen de praktische invulling bepaalt.”

‘Het past in het ritme dat wij als gezin hebben’
De steunouder die we spreken voor dit EpeDoet!-verhaal, begrijpt niet dat er niet meer mensen zijn dit doen. “Het is totaal niet ingewikkeld. Een kind draait gewoon mee met datgene wat er al is. Het past in het gewone ritme dat wij als gezin hebben”, vertelt ze.

Wil jij ook steunouder worden? Steunouder is op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Ook wanneer je zelf geen kinderen of partner hebt kun je steunouder worden. Je vindt meer informatie via www.epedoet.nl/vacatures

 

Bron foto: Oranje Fonds – Remko de Waal

Joop Brummel genomineerd als vrijwilliger van het jaar bij EpeDoet!

Joop Brummel proeft al decennia lang op diverse manieren van het vrijwilligerswerk. Hij hoeft er geen moment over na te denken als hem de vraag wordt gesteld wat daarbij de meeste indruk maakt. “Dat is het hospice. Het brengt je meer dan dat je geeft. De persoonlijke gesprekken met mensen in de terminale fase verrijken je leven. In geen ander facet van het vrijwilligerswerk doe je zoveel mensenkennis op.”

Het kost enige overredingskracht om Joop ‘voor de microfoon’ te krijgen. In Epe is het algemeen bekend  dat hij zich het liefst ophoudt in de schaduw van het gebeuren, ver weg van de schijnwerpers. Zo in de geest van: je inzetten voor de naaste, wat is daar nu voor bijzonders aan?

Rommelmarkt
Toen hij van Emst naar Epe verhuisde kwam al gauw de Goede Herderkerk op zijn pad. “Via een buurvrouw raakte ik betrokken bij een groep jongeren die de schouders zette onder een rommelmarkt. Die is later door de kerk overgenomen. Ik heb daar bijna 30 jaar een rol in mogen spelen. Het inzamelen van spullen, het verfijnen van bet aanbod, de hele organisatie er rondom.

Een evenement dat alleen kan bestaan dankzij de inzet van tientallen vrijwilligers. Die zijn inmiddels zeventig, tachtig jaar. Er komt te weinig instroom van jeugd, een gegeven waar veel organisaties mee worstelen. Het zal een hele hijs worden om deze grootschalige meerdaagse activiteit een langer leven te geven.”

Joop had namens de kerk zitting in de redactie van Drieklank, het orgaan dat samen met de beide andere hervormde kerken in Epe werd uitgegeven. Hij werkt mee aan de distributie en organisatie van het huidige blad van de Goede Herderkerk.

Acht jaar beheerde hij nauwgezet de penningen van de Wilhelminavereniging. “Je draagt daarbij een grote verantwoordelijkheid. In die hele feestweek komt veel op je af.” Zeven jaar maakte hij deel uit van het bestuur van de Vereniging van Eigenaren van het appartement een de Boerrigterstraat.

Tegenstrijdig
Dan toch weer komt het gesprek op het hospice Casa Vera. “De periode aan de Scheperstraat, waar je één op één gesprekken voerde, heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Men vertrouwt je dingen toe die aan de eigen kinderen niet worden verteld, zo werd me achteraf duidelijk.

Het zit ‘m vaak in kleine dingen. Een de gasten zei me dat hij zijn ‘börreltien’  voor het eten en voor het slapen gaan zo miste. Ik heb het met de huisarts doorgesproken. Het werd vlot geregeld. Die stemde onmiddellijk in: een beetje alcohol afgezet tegen morfine, wat kon dat voor kwaad?

Het vergde wel enige aanpassing. Je zat de ene dag aan een sterfbed en weinige uren later in de feesttent van de Wilhelminavereniging.”

Joop is van plan om als een soort sabbatical de komende tijd er wat vaker met de caravan op uit te trekken.

“Maar het kriebelt  nog steeds. Weet je, ik moest het werk voor het hospice beëindigen toen het naar Oene werd overgeheveld. Werk en vervoer stonden me daarbij in de weg. Ik zit nog in het bestuur van de Vrienden van de Kruimelschaar, die het hospice beheert en in de benen hielp. Van dat werk komt je niet snel los. Eerst maar even wat rustiger aan. Ik zie wel wat er vervolgens op me afkomt. Iets wat je raakt, waar je het goede gevoel bij hebt. Je verkeert in een levensfase waarin je niets moet uitstellen.” Het mag duidelijk zijn dat de vrijwilliger in Joop Brummel allerminst is gedoofd.

Jaarlijks worden er twee vrijwilligsprijzen uitgereikt in de gemeente Epe, namelijk ´De vrijwilliger van het jaar´-prijs en de Jo Post prijs. Voor de ‘Vrijwilliger van het jaar’ worden elk jaar acht vrijwilligers genomineerd. Na de nominatie volgt een interview waarin de genomineerde vertelt wat hij/zij doet als vrijwilliger en mag een groep vrijwilligers voorgedragen worden voor de Jo Post prijs. Deze prijs wordt jaarlijks rond 8 december, de Dag van de Vrijwilliger, uitgereikt aan een groep vrijwilligers.Tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe wordt bekend gemaakt wie de ‘Vrijwilliger van het jaar’ is geworden.

De vrijwilligers prijzen is een samenwerking tussen Persburo van der Veen, gemeente Epe en Koppel-Swoe/EpeDoet!

© 2022 Media Magneet